Μεγάλη Oak barbel φωτογραφίες και περιγραφή
- Δαχτυλίδι από δρυς
- Τρόπο ζωής του σκαθαριού
Το μεγάλο βελανιδιά είναι ένα από τα πιο όμορφα και μεγάλα ξυλόγλυπταμε μεσογειακές ρίζες. Το έντομο μπορεί να βρεθεί στην Ευρώπη και στην Αφρική. Διανέμεται επίσης στους ανοικτούς χώρους της χώρας μας, στη Λευκορωσία, την Ουκρανία και τον Καύκασο. Το ραβδί έγινε δημοφιλές όχι μόνο λόγω του μεγάλου μεγέθους του (το μήκος του σώματος του μπορεί να φτάσει μέχρι και 6,5 cm), το έντομο είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα παράσιτα δρυός. Ποιος είναι ο βελανιδιάς, ή όπως ονομάζεται επίσης μαύρο βελανιδιάς, αυτό το άρθρο θα το πει.
Ειδικά χαρακτηριστικά
Η μεγάλη βελανιδιά είναι ένα μάλλον μεγάλο σκαθάρι, το σώμα του οποίου έχει λαμπρό χρώμα μαύρης ρητίνης. Ένα χαρακτηριστικό αυτού του τύπου μαρμάρου είναι ένα μουστάκι. Στην αφή τους είναι τόσο μεταξένια όσο η κοιλιά του εντόμου. Στα θηλυκά, το μέγεθος τους αντιστοιχεί στο μήκος του σώματος, ενώ στα αρσενικά είναι πολύ μεγαλύτερο. Το πρώτο τμήμα μουστάκι είναι σχεδόν θαμπό, καθώς έχει μια πυκνά σημειωμένη διακεκομμένη γραμμή. Τα μεγέθη σε μήκος και πλάτος του δεύτερου τμήματος είναι περίπου συγκρίσιμα.
Τα ελάτρα έχουν λεία επιφάνεια και μόνο η κορυφή τους είναι καλυμμένη με κόκκινα κόκκινα μαλλιά. Δύο ζεύγη αγκάθων βρίσκονται στο τσαλακωμένο προνόμιο. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ποια είναι η όψη της βελανιδιάς στη φωτογραφία.
Τρόπος ζωής
Τα μεγάλα μουστάκια αφήνουν τα απομονωμένα καταφύγιά τους στα τέλη Μαΐου. Είναι ιδιαίτερα δραστήριοι στις αρχές του καλοκαιριού, προτιμώντας πτήσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στα αγαπημένα τους ενδιαιτήματα μπορούν να αποδοθούν σε απομονωμένα δέντρα ή δρύινα δάση.
Ενδιαφέρουσες
Συχνότερα τα έντομα στέκονται σε δέντρα που εκπέμπουν ένα ειδικό υγρό - κόμμι, το οποίο τους αρέσει να γιορτάζουν. Έχοντας εγκατασταθεί στο ξύλο του δέντρου, τα σκαθάρια σπρώχνουν μέσα από μεγάλες σήραγγες σε αυτό, γεγονός που προκαλεί το φυτό να «κλαίει».
Πολύ λιγότερο συχνά μεγάλα βελανιδιά μπορεί να βρεθεί σε καρύδια ή μηλιές.Δεν έχουν μεγάλη αγάπη για την τέφρα, το μοσχάρι και το φουντούκι.
Αναπαραγωγή
Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο δρύινο μπάρα ζει για περίπου 3 μήνες, το θηλυκό έχει χρόνο να βάλει περίπου εκατό αυγά για αυτή την περίοδο. Ψάχνει για ένα μέρος για να με τη βοήθεια ενός μουστάκι, το οποίο χρησιμεύει ως όργανο της οσμής για την (τα αρσενικά με τη βοήθεια ενός μουστάκι ψάχνουν για έναν εταίρο). Όταν επιλέγετε ένα δέντρο που χρησιμεύει ως μουστάκι και ένα σπίτι και μια πηγή τροφής, τα έντομα εξετάζουν την κατάστασή του. Συχνότερα τα σκαθάρια εγκαθίστανται σε νεκρά ή φθίνουσα ξυλεία. Αλλά μπορούν να επιλέξουν ένα υγιές δέντρο, και αυτό είναι επιζήμιο για τον άνθρωπο.
Συνήθως το λίκνο για τους μελλοντικούς απογόνους του θηλυκού κάνει στις ρωγμές του φλοιού δέντρων. Ιδιαίτερα κατάλληλα για αυτό είναι οι παλιές βελανιδιές, οι γαβγίδες, οι λαγοί ή οι λίρες. Μετά από 15 ημέρες, εμφανίζονται προνύμφες από τα αυγά, τα οποία αναπτύσσονται για περισσότερο από δύο χρόνια. Η φωτογραφία και η περιγραφή της προνύμφης ενός μεγάλου δρύινου βαρελιού διαφέρει ελάχιστα από τις προνύμφες των συγγενών της. Πρόκειται για μια αρκετά μεγάλη λευκή ή κιτρινωπή δημιουργία, η οποία αναπτύσσεται με βραδύτερο ρυθμό. Η προνύμφη της διετίας μεγαλώνει σε 5-6 cm, μπορεί να αυξηθεί σε 9-10 cm και μέχρι 2 cm σε διάμετρο, σύμφωνα με ένα άλλο περιστατικό ενός έτους.
Σε μια μικρή καστανοκίτρινη απόχρωση στο κεφάλι της προνύμφης υπάρχουν 3 ακίδες και ισχυρά σαγόνια.Κατά μήκος των περασμάτων που καρφώνονται στο ξύλο, κινείται με τη βοήθεια των κοιλιακών και σπονδυλικών αναπτύξεων, που ονομάζονται επίσης corns. Πριν από την περίοδο της ωοτοκίας, η προνύμφη μυρίζει μια σήραγγα στο δέντρο, το μήκος της οποίας μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο. Στο τέλος ενός τέτοιου εγκεφαλικού επεισοδίου, η προνύμφη τρυπά μια ωοειδή τρύπα, η οποία χρησιμεύει ως υπνοδωμάτιο για το μελλοντικό κουτάβι. Από αυτό το καταφύγιο κάνει μια άλλη σήραγγα μέσω της οποίας στο μέλλον θα εμφανιστεί ένα ενήλικο άτομο από ένα μεγάλο βελανιδιά. Εν τω μεταξύ, η προνύμφη κλείνει με σωματίδια φλοιού και ίνες ξύλου.
Σημείωση!
Η διαδικασία σχηματισμού και ανάπτυξης ενός μεγάλου βελανιδιού, ξεκινώντας από ένα αυγό και τελειώνοντας με ένα ενήλικα άτομο, διαρκεί περίπου τέσσερα χρόνια (ανάλογα με τις συνθήκες των οικότοπων και τον καιρό).
Σχετικά με τους εχθρούς
Το σκαθάρι βελανιδιάς δεν έχει λιγότερους εχθρούς από άλλα έντομα. Ο δρυοκολάπτης, ο οποίος με μεγάλη ευχαρίστηση τρώει τις προνύμφες που ζουν στον φλοιό, αποτελεί ιδιαίτερο κίνδυνο για το παράσιτο δέντρου. Υπάρχουν επίσης έντομα που παρασιτίζουν αυγά σκαθαριών (encyrtids). Οι θηρευτές εντόμων, όπως η πέρδικα, το τσίμπημα ή ο καρυοθραύστης, είναι επίσης επικίνδυνες γι 'αυτόν.
Τι βλάπτει
Η μεγάλη βελανιδιά είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα επιβλαβή ξύλα.Η ζημιά που προκαλούν στο δέντρο είναι ήδη εμφανής αφού οι προνύμφες του σκαθαριού φτάσουν το ένα έτος. Όταν μια μεγάλη συσσώρευση εντόμων αλλάζει το χρώμα του φυλλώματος και την κατάστασή του, εξασθενίζει. Οι νεαροί βλαστοί στεγνώνουν επίσης, γεγονός που εμποδίζει την ανάπτυξη και ανάπτυξη του φυτού. Ως εκ τούτου, επιθυμητό να απαλλαγούμε από το παράσιτο. Το κατεστραμμένο ξύλο μπορεί αργότερα να χρησιμοποιηθεί μόνο ως καυσόξυλα.
Επομένως, στις παλιές μέρες, όταν ανακαλύφθηκε ένας μεγάλος οικισμός σκαθάρια σε ένα δάσος βελανιδιάς, προσπάθησαν να απαλλαγούν από τις μολυσμένες φυτείες το συντομότερο δυνατό, ξεριζώνοντας ή λείαντας όλα τα υπόλοιπα δρυς. Ωστόσο, στις μέρες μας, τα πολυετή δάση δρυός δεν έχουν απομείνει τόσο πολύ, και ακόμη και ένα μεγάλο προηγούμενο μουστάκι δεν έγινε καθόλου σπάνιο. Σε σχέση με την οποία είχε έρθει ακόμη και στο κόκκινο βιβλίο.