Περιγραφή και φωτογραφία των σκαθάρια
Περιεχόμενο
- Ποικιλίες σκαθάρια
- Αναπαραγωγή και ανάπτυξη του σκαθαριού
- Σκαθάρι χόρτου
- Γαιοσκώληκας κήπου
Οι σκαθάρια της υποοικογένειας Carabinae βρίσκονται σχεδόν παντού. Σήμερα, η επιστήμη γνωρίζει περίπου 50.000 είδη αυτών των εντόμων. Οι σκαθάρια του γένους Ceroglossus κατοικούν στην περιοχή της Χιλής-Παταγωνίας, εκπροσωπούν το γένος Aplothorax και κατοικούν στην Αγία Ελένη, ενώ άτομα της γης Pamborini βρίσκονται στη Νέα Ζηλανδία. Από αυτό το άρθρο μπορείτε να μάθετε τι μοιάζει με το σκαθάρι: η φωτογραφία παρουσιάζεται παρακάτω, τι είδους τρόπο ζωής οδηγεί και υπό ποιες συνθήκες προτιμά να κατοικήσει.
Γενικά χαρακτηριστικά
Περίπου 3.000 είδη σκαθαριών Carabinae κατοικούν στο έδαφος της Ρωσίας, με διαφορετικό μέγεθος, εμφάνιση και ακόμη και χαρακτηριστικά ανάπτυξης. Διαβάστε περισσότερα σχετικά με τον τρόπο εμφάνισης του σκαθαριού.
Εμφάνιση
Το σκαθάρι των σκαθαριών είναι ένα αρκετά μεγάλο έντομο, του οποίου το σωματικό μέγεθος μπορεί να φτάσει μέχρι 8 εκατοστά, υπάρχουν ψίχουλα μέχρι 4 χλστ., Τα άτομα μεσαίου μεγέθους μεγαλώνουν μέχρι 3 εκ. Συχνότερα υπάρχουν σκαθάρια με σκούρο χρώμα με λαμπερή μεταλλική απόχρωση που δημιουργείται από τις μικρότερες εγκάρσιες γραμμές. Υπάρχουν επίσης άτομα κόκκινων, κόκκινων και πράσινων τόνων.
Το σχήμα του σχήματος του σώματος είναι το κύριο χαρακτηριστικό όλων των σκαθάρια. Μερικές φορές ο κανόνας αυτός παραβιάζεται:
- homophrons - είναι ιδιοκτήτες πολύ ευρέων σωμάτων, που διακρίνονται από μια διόγκωση.
- άτομα του γένους Demetrius, Drypta ή Odacantha έχουν επιμήκη στέλεχος στέλεχος?
- Οι δρομείς έχουν μακρά και λεπτά πόδια.
- Σκάφη - τα άτομα που σκάβουν έχουν μια συστολή που χωρίζει το μπροστινό και το πίσω μέρος του σώματος.
Τα περισσότερα είδη αυτής της οικογένειας πετούν πολύ άσχημα, χρησιμοποιώντας μια παρόμοια μέθοδο κίνησης μόνο για σκοπούς διευθέτησης. Σε τέτοια δείγματα, το πυκνό ελύτρα καλύπτει σχεδόν πλήρως την κοιλιακή τομή. Για ορισμένους τύπους αισθημάτων που επιπλέουν στον αέρα είναι εντελώς άγνωστος. Έχουν είτε elytra ή απουσιάζουν ή υποβαθμίζονται, ως αποτέλεσμα της οποίας μεγαλώνουν μαζί.Σε σχέση με την απώλεια της πτήσης ή την εξασθένιση της, τα σκαθάρια έχουν καλά αναπτυγμένα άκρα, προσαρμοσμένα για το βάδισμα και το τρέξιμο.
Ενδιαφέρουσες
Τα θηλυκά διαφέρουν από τα αρσενικά σε στενά τμήματα. Πιο thicker είναι στην εκσκαφή εκπροσώπων. Υπάρχει ακόμη και ένα φιλέτο στο μπροστινό πόδι, το οποίο χρησιμεύει ως όργανο καθαρισμού μουστάκι. Χάρη στο τμήμα νύχι, το σκαθάρι είναι σε θέση να συνδεθεί με το υπόστρωμα ή να κλίνει το φυτό.
Τρόπος ζωής
Ορισμένα είδη σκαθαριών βρίσκονται στο έδαφος, υπάρχουν εκείνα που μπορούν να ζουν σε δέντρα ή θάμνους.
Στην πλειονότητα των αντιπροσώπων αυτής της οικογένειας είναι νυχτερινή, πηγαίνοντας σε αναζήτηση τροφίμων.
Σημείωση!
Η παρουσία ισχυρών και ισχυρών άκρων τους επιτρέπει να ξεπεράσουν σημαντικές αποστάσεις, εξαιτίας των σκαθάρων που ονομάζονται δρομείς ή γρήγοροι περιπατητές.
Ισχύς
Τα έντομα της οικογένειας Carabinae είναι διαφορετικά στη διατροφή. Τι τρώνε τα σκαθάρια;
- φυτοφάγοι - σκαθάρια που τρέφονται με φυτά.
- οι ενδημοφάγοι είναι αρπακτικά που τρέφονται με γυμνοσάλιαγκες, σαλιγκάρια, γαιοσκώληκες, κάμπιες, σκαθάρια και τις προνύμφες τους.
- Mixofagi - μικτός τύπος σκαθάρια, τα οποία τρέφονται με φυτικά και ζωικά τρόφιμα.
Αναπαραγωγή
Οι σκαθάρια βασίζονται στα πρότυπα των εντόμων για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα - τουλάχιστον τρία χρόνια. Για να γίνει ένας ενήλικας, το μελλοντικό άτομο υφίσταται διάφορα στάδια: το αυγό, την προνύμφη, το κουτάβι και το imago.
Σε ένα συμπλέκτη περιέχει περισσότερα από πενήντα αυγά, τα οποία η γυναίκα βάζει σε γόνιμο χώμα. Μετά από δύο εβδομάδες, οι προνύμφες έχουν 6 νυχτικά πόδια. Μετά από 10 ώρες, η λευκή τους επιφάνεια αποκτά μωβ-μαύρο χρώμα. Μετά από δύο ημέρες, οι προνύμφες γίνονται μικρά αρπακτικά, γίνονται ιδιοκτήτες σχετικά ισχυρών σαγονιών. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, κουτάζουν και σε τρεις εβδομάδες σχηματίζονται σε νέους σκαθάρια.
Σχετικά με τα παράσιτα
Ορισμένα είδη σκαθαριών είναι παράσιτα. Βλάπτοντας τις πολιτιστικές φυτεύσεις, αποτελούν σοβαρή απειλή για τους κήπους λαχανικών και τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις. Επομένως, είναι δυνατόν να αποδίδεται σε μια κακόβουλη ομάδα γαιοσκώληκα ψωμιού – μαύρο μουστάκιτου οποίου το μήκος του σώματος δεν υπερβαίνει το 1,5 εκ. Απαντώντας στην ερώτηση, τι τρώνε οι σκαθάρια αυτού του είδους, παρατηρούμε ότι η κύρια λιχουδιά τους είναι τα δημητριακά.
Σημείωση!
Προτιμώντας τα δημητριακά, τα παράσιτα καταστρέφουν τεράστιες εκτάσεις καλλιεργειών.Τρώνε μικρά φύλλα χειμερινών καλλιεργειών, γεγονός που εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη των φυτών. Η αγαπημένη τους λιχουδιά είναι το νέκταρ και η γύρη των λουλουδιών.
Οι προνύμφες των σκαθαριών προκαλούν όχι λιγότερη βλάβη, τροφοδοτώντας το χυμό γάλακτος των νεαρών σιτηρών. Τα πεδία σίτου, σίκαλης και κριθαριού επηρεάζονται ιδιαίτερα από τα παράσιτα. Δεν θα αρνηθούν το καλαμπόκι και τη βρώμη. Η έλλειψη καλλιεργούμενων φυτειών μπορεί να αντικατασταθεί ακόμη και από πράσα.
Μετά το ζευγάρωμα, τα θηλυκά φέρουν αυγά (σε ένα συμπλέκτη μπορούν να φτάσουν μέχρι 250 κομμάτια), τα οποία έχουν λευκό χρώμα, λεία επιφάνεια και ωοειδές σχήμα. Μετά από τρεις εβδομάδες, οι προνύμφες εμφανίζονται από αυτούς. Ζουν στο ανώτερο στρώμα του εδάφους, το φαγητό γι 'αυτούς είναι τα φύλλα των διαφόρων δημητριακών. Το χειμώνα, οι προνύμφες πηγαίνουν κάτω από το έδαφος, συνήθως για χειμερινές καλλιέργειες. Μέχρι τα μέσα της άνοιξης, κουτάζουν, η οποία διαρκεί περίπου 20 ημέρες. Μετά από αυτό γίνονται ώριμα σεξουαλικά άτομα.
Σχετικά με τους αρπακτικούς
Συχνά συχνά στο έδαφος της χώρας μας κοινό, δάσος ή όπως λέγεται επίσης σκαθάρι κήπου, η περιγραφή του οποίου είναι ελαφρώς διαφορετική από το προηγούμενο άτομο:
- Είναι ένα έντομο μουστάκι του οποίου το μήκος του σώματος φτάνει τα 3 cm.
- το σκαθάρι έχει σκούρο γραφίτη ή καφέ χρώμα με μεταλλική λάμψη.
- στην περιοχή του πτερυγίου υπάρχουν επιμήκεις αυλακώσεις με χρυσές εγκλείσεις.
Το επιθετικό έντομο είναι ιδιοκτήτης ισχυρών δρεπανοειδών σιαγόνων και επαρκώς ανεπτυγμένων ποδιών, που του επιτρέπει να κινείται γρήγορα στην αναζήτηση τροφίμων. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα ευεργετικά έντομα από τα παράσιτα: έχουν βραχύτερα πόδια και όχι πολύ προεξέχοντες γνάθοι. Και οι ενδημοφάγοι (χρήσιμα σφάλματα) είναι μεγαλύτερα έντομα.
Τα σκαθάρια βγαίνουν σε ένα κυνήγι τη νύχτα, κατά τη διάρκεια της ημέρας προσπαθούν να κρυφτούν σε καταφύγια κάτω από το φλοιό δέντρων, πεσμένα φύλλα ή πέτρες. Τα θύματά τους μπορεί να είναι διάφορα παράσιτα του κήπου και του λαχανικού κήπου: γυμνοσάλιαγκες, σαλιγκάρια, κάμπιες, καθώς και οι προνύμφες τους.
Έχοντας εντοπίσει ένα κατάλληλο θήραμα, ο θηρευτής τον επιτίθεται, βλέποντας τα σαγόνια του. Μετά το οποίο το σκαθάρι εγχέει ένα ειδικό υγρό. Χάρη σε αυτήν, ο ιστός του θηράματος διαλύεται, μετατρέποντας σε μια ημι-υγρή μάζα. Με αυτή τη μορφή, το σκαθάρι και τρώει το θήραμά του.
Ακτινίδια χλόη - δεν είναι λιγότερο δραστήριο αρπακτικό, μπορεί να ειπωθεί αντίθετα, έχει πολύ περισσότερη όρεξη. Έχει μια σκουλήκι εμφάνιση. Μετακινείται με τη βοήθεια τριών ζευγών πολύ μεγάλων θωρακικών ποδιών.Οι νεαροί απόγονοι ζουν στα ανώτερα στρώματα του εδάφους και μετατρέπονται σε σκαθάρια μέχρι το φθινόπωρο.
Τα άτομα ενηλίκων κάθε είδους θηρευτών ζουν στο ανώτερο στρώμα του εδάφους ή στην επιφάνεια του. Τα έντομα προσαρμόζονται σε διαφορετικές συνθήκες. Η διάρκεια ζωής αυτού του είδους των σκαθαριών είναι από 3 έως 5 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα έντομα ζευγαρώνονται αρκετές φορές.
Δεδομένου ότι ένα έντομο σκαθάρι έδαφος κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού καταστρέφει περισσότερα από τριακόσια παράσιτα, τα οφέλη που προκαλούνται από σφάλματα κήπου είναι απλά ανεκτίμητη.
Σημείωση!
Μην πάρετε το σκαθάρι με τα χέρια σας, καθώς διαθέτει προστατευτικό μηχανισμό. Το έντομο χτυπά τον παραβάτη του με ένα ρεύμα καυστικού, ειδικά μυρωδιού υγρού.
Σχετικά με σκαθάρια μικτού τύπου
Οι εκπρόσωποι αυτής της ομάδας δεν είναι λιγότερο πολυάριθμοι από τους προαναφερθέντες τύπους σκαθαριών. Αυτά τα σκαθάρια τρώνε και φυτεύουν τα τρόφιμα και τα ζώα. Ένας λαμπρός εκπρόσωπος της ομάδας μικτού τύπου είναι ο σκαθάρι εδάφους κεχρί. Όταν δεν υπάρχει πρασινάδα, τροφοδοτείται σαν αρπακτικό, καθώς οι καλλιέργειες σιτηρών μεγαλώνουν, γίνεται φυτοφάγος.